Inplacement, een effectief arbeidsmarkt-instrument

Miljoenennota september 2008

Het kabinet heeft onlangs een aantal maatregelen aangekondigd waarvan het doel is een grotere arbeidsparticipatie. Iedereen die nu nog aan de kant staat, oud, jong, allochtoon of gehandicapt moet aan de slag. Het is niet voor het eerst dat een dergelijk voorstel wordt gelanceerd. Regelmatig komen er nieuwe ideeen om een grote groep huidige thuiszitters aan het werk te krijgen.

De eerste hobbels op het pad

In het afgelopen jaar heb ik samen met een aantal andere trainer-coaches voor verschillende uitkeringsinstanties, waaronder een aantal gemeenten, projecten uitgevoerd waarbij de doelgroep bestond uit (langdurige) uitkeringsgerechtigden. Dit waren alleenstaande vrouwen met jonge kinderen, ouderen, allochtonen, arbeidsongeschikten, jongeren, kortom mensen uit de groep waar het kabinet op doelt. Doel van de projecten was de mensen uit de doelgroep begeleiden naar betaald werk en/of ontdekken wat men nog nodig heeft om zover te komen.

In onze aanpak hebben wij ons in eerste instantie gericht op de zelfreflectie en zelfredzaamheid van de verschillende doelgroepen. Zo zijn er allerlei drempels die in het pad richting werk vereffend moeten worden. Bijvoorbeeld een alleenstaande vrouw met jonge kinderen moet eerst kinderopvang geregeld hebben, voordat zij een baan kan aanvaarden.

En dan de stap richting werkgever

Na deze eerste periode, die afhankelijk van de persoon, korter of langer duurt, volgt de eerste concrete stap richting een baan. Er worden cv’s gemaakt, sollicitatiebrieven opgezet en ook sollicitatiegesprekken geoefend. Na deze gedegen voorbereiding kan het echte solliciteren beginnen.

En waarom lukt het dan niet?

Heel veel bedrijven kampen met een tekort aan personeel en toch lukt het mensen uit de genoemde doelgroep nauwelijks om aan een baan te komen of zelfs maar te worden uitgenodigd voor een gesprek. Als oud P&O-er besef ik heel goed dat een hiaat in een cv al reden is om het opzij te leggen, evenals een bepaalde geboortedatum (ook al mag je niet op leeftijd discrimineren) en een lagere opleiding of kortere ervaring dan je zou willen.

Krijg je de kans?

Zolang het aanbod van arbeidskrachten waar geen ‘etiket’ op zit groot genoeg is, blijven de mensen uit de doelgroep de tweede keus. Nu ik deze groep vanuit een andere invalshoek heb leren kennen, constateer ik dat dit heel jammer is. Een cv-hiaat is soms heel duidelijk verklaarbaar en ook een afgesloten periode voor iemand. Zonder de kans te krijgen je te presenteren is het een gelopen race.

De rol van Inplacer of Jobhunter

Bij het reintegratiebureau waar ik opdrachten voor uitvoerde is op een gegeven moment gekozen voor het inzetten van een Inplacer. Deze functionaris vormt de schakel tussen potentiele werkgevers en werknemers. Ook bij de Gemeente waar ik recent voor werkte was een dergelijke functionaris werkzaam, hier heet zij Jobhunter.

De taak van Inplacer of Jobhunter is het contact leggen met werkgevers die al dan niet vacatures hebben en eventueel samen met de potentiele werknemer het gesprek aangaan bij deze werkgever. Vaak staan werkgevers na een uitleg of toelichting van een begeleider wel open voor een orienterend gesprek. Daarbij komt nog dat veel Gemeenten een subsidieregeling kennen voor de werkgever bij het in dienst nemen van bijvoorbeeld een langdurige werkloze. Kortom, het bespreekbaar maken van de eventuele inns en outs vergroot de kans op succes.

Resultaten

Voor een van mijn eigen doelgroepen (een groep van 10 mensen) kan ik zeggen dat de rol van inplacement succesvol is geweest. Er zijn o.a. contacten gelegd met een supermartkt, drogisterij, kledingzaak en kinderdagverblijf. Dit heeft geresulteerd in 5 banen, waarvan sommige met interne opleiding. Deze kandidaten hadden in eerste instantie zelf gesolliciteerd bij dezelfde bedrijven en kwamen niet in gesprek. Via Inplacement is het toch gelukt hen weer te laten deelnemen aan de arbeidsmarkt. Ik zie het instrument inplacement dan ook als een waardevolle aanvulling in het plaatsen van mensen, waarbij zowel werkgever als werknemer baat heeft. Uiteraard blijft het de verantwoordelijkheid van de nieuwe werknemer om de baan ‘waar’ te maken. Hierbij kan individuele coaching een toegevoegde waarde hebben.

Zelf-Inplacement

Een speciale herinnering heb ik aan een energieke dame van rond de 50. Dit speelde in 1993. Ik werkte destijds in mijn eerste P&O-baan bij een bouwbedrijf. De bewuste dame zat achter de receptie. Zij vertelde mij dat zij een tijd werkloos was geweest en nergens aan de slag kwam vanwege haar leeftijd. Zij had op een gegeven moment genoeg van alle brieven schrijven en afwijzingen. Zij is op haar fiets gestapt en is bij verschillende bedrijven binnengestapt om zichzelf te presenteren. Bij het bouwbedrijf kreeg zij de kans om te laten zien dat zij met haar (levens)ervaring de juiste persoon was op die plek.

Recent heb ik haar nog gesproken, zij moet haast tegen haar pensioen aanlopen, maar ze zat er nog steeds! Een mooi voorbeeld van (zelf)inplacement.